Ik droomde ooit dat ik verdwaald was in een woestijn. Ik dwaalde urenlang rond, het zweet druppelde langs mijn rug naar beneden en er was geen water om mijn dorst te lessen. Ik begon te hallucineren en ik hoorde de zandkorrels tegen me praten. ‘Jij bent de uitverkorene,’ zeiden ze. ‘Jij bent degene die ons naar het licht kan leiden.’ En dat deed ik ook. Ik heb al die zandkorrels naar het licht geleid. En toen werden we één. Zand en ik, ik en het zand. Ik was het zand. Snap je?